سالها پیش وقتی در اتاق کارم مشغول کارهای روزمره خودم بودم و سرم گرم پرونده ها بودم معاون وزیر سرزده وارد اتاقم شد و گفت فلانی حالت چطوره؟

یهو دیدم ایشان در مقابل من ايستاده و از من احوالپرسی می کنه. پرسید مشکلی یا کمبودی در واحد خود ندارید.

این اتفاق در طول خدمت من چند مرتبه تکرار شد. بعدها که تحصیلات تکمیلی را در دانشگاه علامه طباطبایی می خوندم به این رفتار مدیریتی آن معاون وزیر رسیدم که چقدر خوب و مناسب و لازم است که مدیران گاهی بدون اطلاع قبلی و بدون حضور مدیران میانی ، به کارکنان و مدیران پایینی سر بزنند و حال آنها را جویا شوند.

این رفتار تاثیر بسیار زیادی در روحیه و عملکرد کارکنان دارد.

امروزه کمتر مدیری پیدا می‌شود که چند دقیقه وقت خود را به کارکنان و مدیران سطوح پایینی بگذراند و مستقیما از وضعیت واحد ها و میزان رضایت کارکنان آگاهی پیدا کند.

مدیر باید ضمن حفظ پرستیژ و جایگاه در برخورد با کارکنان بخصوص در مکان‌هایی مانند آسانسور یا رستوران و نمازخانه، رفتار عادی و دور از غرور داسته باشد تا محبت خود را به کارکنان نشان داده و متقابلا محبت کارکنان را به خود جلب کند که این کار به استحکام روابط مدیران با کارکنان افزوده خواهد کرد.

گاهی در مدیران میانی و پایینی ، غرور و رفتار متکبرانه ای می بینیم که در مدیران سطوح عالی نمی بینیم.

هر کسی در هر جایگاه و مقامی که هست یک شخص است و دارای شخصیت، همه ما موظف هستیم به شخصیت افراد احترام بگذاریم و فرقی نمی‌کند نیروی خدماتی باشد یا نگهبان و کارمند خاص