دعا میکنم امروز جمعه سیزدهم فروردین ماه مرغ آمین بیاید و بر "آرزوهايتان" آمین بگوید و دلواپسی در خیالتان نماند... "سیزده تون بدر" دشمنانتون در به در رفقاتون گل به سر گرفتاریاتون زود بدر خوشی هاتون هزار برابر ...
مراقب سلامتی خودتان باشید.
پروتکل های بهداشتی را فراموش نکنید و برای سلامتی خود و خانواده رعایت کنید
بنده من, هر روز با تمام دوست داشتنم منتظر تو هستم تا بیایی و راجع به هر چیزی که دوست داری با هم صحبت کنیم با احترام خود خدا امضاء: خدا😊
سلام
نمیدانم شما که این مطلب را میخوانید چند سال دارید.
ولی حتما شنیدید که عشاق به یکدیگر میگویند «من تو را خوشبخت خواهم ساخت.»
به نظر شما کسی میتواند چنین ادعایی بکند؟
این ناممکن است. چه کسی میتواند کسی را خوشبخت سازد؟
عشاق وعده میدهند، ولی تمام وعدهها دروغین هستند.
تو چگونه میتوانی دیگری را خوشبخت کنی؟
اگر هر کسی مسئول خودش باشد، چگونه ممکن است که حتی فکرش را بکنی که میتوانی دیگری را خوشبخت کنی؟
وقتی میگویم «دوستت دارم »، وعدههای بسیاری خلق میکنم، باغهای بسیاری نشانت میدهم، تو را به سمت رویاها فرا میخوانم.
این غیرممکن است. هیچکس نمیتواند دیگری را خوشبخت کند، فوقش این است که بتوانم بگویم «تو را آزار نخواهم داد» این کار را میتوانم انجام دهم، ولی چگونه میتوانم بگویم تو را خوشبخت خواهم ساخت؟ برای همین است که تمام به اصطلاح عشقها به ناکامی منجر میشود. عشاق مدام به یکدیگر وعده میدهند، دانسته و ندانسته، اما اینها هرگز برآورده نمیشوند. هیچکس نمیتواند تو را خوشبخت کند بجز خودت خوشبختی که به دیگری وابسته باشد، حقیقی نخواهد بود و دیری نخواهد پایید.
آزار و اذیت نرساندن و مراعات کردن و انتظارات بیش از واقعیت نداشتن ، مهم ترین اصل در اثبات دوست داشتن است
براستی اگر انسان میتوانست با حفظ حافظهی خویش به جوانی خود بازگردد، آیا دوباره به انجام همان کارهایی که کرده، اکتفا میکرد؟ یا نه، مسیر دیگری را میرفت؟ اگر اینطور بود، آیا ما دیگر هیچ اشتباهی مرتکب نمیشدیم؟ مصون از گناه، خطا و اشتباه مسیر را تا به آخر میرفتیم؟ سوال را جور دیگری میپرسم، دانایی و تجربه تا این حد تاثیرگذار است؟ یا حماقت انسان هنوز قدرت بازدارندگی دارد؟ 📕 کتاب جوانی بدون جوانی
✍🏻 #میرچا_الیاده
ترجمه : رضا دهقان
