این روزها که مدرسه ها باز شده مجددا شاهد هستیم که والدین بچه ها را به مدرسه می رسانند و از مدرسه تحویل گرفته و به خانه برمی گردانند.

والدین و بچه ها چه وقت رفتن به داخل مدرسه و چه خروج از مدرسه همدیگر را بغل می کنند و والدین ناز بچه هاشون را می کشند . این اتفاق زیبا هم برای بچه ها و هم برای والدین بسیار زیبا و خوشایند است ولی توجه داشته باشیم که برخی از دانش آموزان پدر یا مادر خود را از دست داده اند و یا برخی پدر و مادر های این کشور فرزندانشان را از دست داده اند.

مراقب باشیم با احساسات و واکنش های خود دل آنان را نلرزانیم.

بهتر است نوازش و محبت کردن را به خانه یا کمی دورتر از چشم عزیز از دست داده ها انجام بشه تا خدای نکرده غصه آنها افزون نشود.

در نزد کسی که پسرش را از دست داده، مرتب از پسرمان تعریف نکنیم و خاطره ها تعریف نکنیم.

روزی سر میز ناهارخوری در محل کارم ، یکی از دوستان به ما که دور میز نشسته بودیم اتفاق که چند روز پیش افتاده بود را تعریف می کرد.

گفت من معمولا محل کارم با کت و شلوار رسمی میام ولی خونه پدر و مادرم و فامیل با لباس اسپورت یا معمولی.

یک روز وسط کارم یک ساعت مرخصی گرفتم تا به دفترخانه بروم که پدرم اونجا منتظر من بود. وقتی با کت و شلوار وارد شدم لحظاتی پدرم به من خیره شد و گفت چه قدر این لباس ها بهت میاد . چقدر در لباس رسمی با ابهت و با جذبه هستی. و من چقدر از خوشحالی پدرم ذوق کردم.

در همین حال من یا پدر مرحوم خودم افتادم و بغض گلویم را گرفت وسط غذا خوردن. چشمانم اشک آلود شد و چیزی نمانده بود گریه کنم.

انسان ها همه خاطره دارند و به محبت پدر و مادر و فرزند محتاج.

ابراز محبت و عشق همیشه خوبه ولی مراقب باشیم دلی نلرزد